هو من هو في احسا نه قديم
نام تو را خوا ندم و شعري سپيد
در غز لستا ن خيا لم د ميد
در پي نا م تو غزل مست مست
آمد و د ر خلوت شعرم نشست
حرف تو را گفتم گويي بهار
با دل من دا شته صد ها قرار
نا م تو آ غا ز شكوفايي است
حرف تو لبريز ز گويايي است
پيش قد وم تو افق خم شده
سنگ پر ا ز صحبت زمزم شده
بيد اگر خم شده مجنون توست
لاله ا گر سوخته دل خون توست
سرو ا گر قا متي ا فر ا شته
را يت سبز تو نگه داشته
گل چو به توصيف تو پردا خته
گونه ا ش از شوق گل ا ندا خته
آ ب ز حرف تو زلا ل آ مد ه
رود ا ز ا ين زمزمه حا ل آمد ه
غنچه به عطر نفست باز شد
فصل شكفتن ز تو آغاز شد
شعر ا گر عا طفه آموخته
چشم به لعل غزلت دوخته
آ يينه و آ ب زلال توا ند
در همه جا غرق خيا ل توا ند
آ ب گرفته ا ست ز رو يت وضو
آ ب به لطف تو پر از آ برو
هر چه بها ر ا ست ز لبخند توست
هر چه شكوفه ا ست ز پيوند توست
بي تو سخن بود تغزل نبود
عا طفه و عشق و تخيل نبود
بي تو سخن ها همه بي با ل بود
سيب سبد هاي غزل كا ل بود
عشق و سخن را به هم آ ميختي
صد غزل تا زه در آ ن ريختي
پنجره ا ت تا غزل آ غا ز كرد
بسته ترين پنجره را با ز كرد
ني همه جا ا ز تو حكا يت كند
سا ده صميما نه صدا يت كند
پنجره تا سوي تو وا مي شود
خانه پر از آ يينه ها مي شود
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم آبان 1385ساعت 7:26 توسط سپیده
|